Siber güvenlik çoğu zaman antivirüs veya güvenlik duvarı gibi araçlarla özdeşleştirilir. Oysa modern saldırıların önemli bölümü teknik açıklarla insan davranışının birleştiği noktalarda ortaya çıkar. Zayıf parolalar, tekrar kullanılan kimlik bilgileri ve sahte giriş ekranları bunun en yaygın örnekleri arasındadır.
Kurumlar açısından ikinci risk alanı cihaz ve servis envanteridir. Kullanılmayan ancak internete açık bırakılan sistemler, geciken güncellemeler ve yanlış yapılandırılmış bulut servisleri saldırganlar için kolay hedefler oluşturabilir. Bu nedenle korunacak varlıkların düzenli olarak sayılması ve sınıflandırılması temel bir güvenlik adımıdır.
En etkili yaklaşım tek bir ürüne güvenmek yerine çok katmanlı savunmadır. Çok faktörlü kimlik doğrulama, düzenli yedekleme, güncelleme politikası, çalışan farkındalığı ve olay müdahale planı birlikte çalıştığında risk önemli ölçüde azaltılabilir.